Een zaterdagmiddag in Diksmuide. Mama Britt en zoon Louis (6) staan klaar. Net als mama Wendy, papa Sam, dochter Nora (6) en kleine Cézar (2). Op het programma: een tocht met de gocart door de polders. Geen rondjes op de zeedijk, geen botsende toeristenkarretjes, wel brede landschappen, fietsknooppunten en onderweg genoeg plekken om even halt te houden.

Voor vertrek krijgen we nog een gouden tip van Klaas, de verantwoordelijke van gocartverhuur Buitenbeentje: kies de route op maat van je gezelschap. Een billenkar mag er speels uitzien, trappen vraagt wel degelijk wat kracht. Wie voor een langere route kiest, maakt er best een daguitstap van.

Voor ons wordt het route 1: een tocht van 9 kilometer langs de IJzer, het Stiltepad, de Frontzate en de Dodengang. Kort genoeg om het gezellig te houden, lang genoeg om echt op uitstap te zijn.

Stilte tussen de velden

Bij knooppunt 82 verlaten we de IJzer en nemen we het Stiltepad richting Frontzate. De naam alleen al doet het tempo wat zakken. Het Stiltepad volgt een oude verbindingsloopgraaf, ook wel de ‘loopgraaf van de hoop’ genoemd. Tijdens WOI lag hier een belangrijke verbinding tussen de Dodengang en het dorp Kaaskerke. Vandaag is het vooral een plek om te vertragen. Om even stil te worden. Al hebben de kinderen dat niet zo begrepen.

We trappen verder over de Frontzate, een groene as van ongeveer 13 kilometer door de polders. Ooit liep hier de spoorlijn tussen Diksmuide en Nieuwpoort. Tijdens de oorlog had die een strategische rol. Vandaag is het een heerlijk fietspad, met onderweg voldoende ruimte voor een kleine picknick.

Nog één keer uitzicht op de IJzertoren

Daarna gaat het opnieuw langs de IJzer. De benen voelen de kilometers intussen wel, maar de sfeer blijft goed. De kinderen vervelen zich geen minuut. Er valt altijd iets te zien: water, vogels, bruggen, tractors, een toren in de verte.

We keren langs dezelfde weg terug naar de startplaats. Wie energie over heeft, kan nog aan de IJzertoren halt houden. Met de lift naar boven en daarna doorheen de geschiedenis afdalen: het is een uitstap op zich.

Was het zwaar? Een beetje, ja. Was het gezellig? Absoluut. De kinderen hebben zich geen moment verveeld, de volwassenen kregen hun portie beweging en onderweg viel er meer te beleven dan je op voorhand zou denken.

Gocarten op de dijk blijft plezant. Maar met de billenkar door de polders? Daar krijg je de kinderen stil van. Of net niet. Ook goed.

Papa aan het stuur

Bij Buitenbeentje staan gocarts klaar op maat van elk gezelschap. Voor de kleinsten is er een bankje vooraan met aangepaste gordels, rugzakken kunnen in een mandje. Alles wordt netjes afgesteld op ons groepje. Papa Sam neemt plaats aan het stuur. Als local kent hij de streek, verdwalen zit er vandaag niet in.

En dan: trappen maar. Met vier volwassen benenparen op de pedalen gaat dat verrassend vlot. De kinderen kijken rond alsof ze op expeditie vertrekken. Cézar lacht, Louis en Nora hebben elkaar veel te vertellen. De toon is gezet.

Al snel laten we de stad achter ons. We rijden richting IJzer en volgen vanaf knooppunt 74 de rivier. Links en rechts opent het landschap zich. De IJzertoren duikt op aan de horizon. Diksmuide toont zich van zijn mooiste kant: rustig en groen.

Halt aan de Dodengang

Een stop aan de Dodengang is eigenlijk verplicht. Niet omdat het moet, wel omdat je hier de geschiedenis van deze streek voelt. In WOI was dit een van de gevaarlijkste plekken aan het IJzerfront. Vandaag wandel je er langs bunkers, loopgraven en schietposten die een unieke inkijk geven in het dagelijkse leven in de oorlog. Voor gezinnen met kinderen is het een plek die indruk maakt zonder dat je er veel woorden voor nodig hebt.

Wie hierna nood heeft aan iets zoets, kan onderweg richting knooppunt 82 even stoppen bij restaurant De Bayo. Tussen 14 en 17 uur lonken daar ijsjes en pannenkoeken. Ook geschiedenis heeft soms een dessert nodig.