Voor Erika Cnockaert (63) en Dirk Engels (65) uit Eeklo was het deze zomer de allereerste kennismaking met de Oostenrijkse Alpen. Van 18 tot 26 juli verbleven ze met Gezinssport Vlaanderen in hotel Mooswirt in het dorpje Landl. “Na elke dagtocht dook ik in het water van het bergmeertje aan ons hotel. Heerlijk!”, vertelt Erika.
“Toen onze kinderen klein waren, hebben ze ooit een vakantie meegedaan met Gezinssport Vlaanderen. Heel lang geleden,” vertelt Erika. “Toen ik het vakantieaanbod in het magazine zag, dachten we: misschien is dat iets voor ons? We waren nog nooit in Oostenrijk geweest. Onze vakanties gingen naar de Ardennen, en ook wel naar de kust of Frankrijk. Maar de bergen? Nee, nog niet.”
Nochtans wandelen ze allebei graag. Ze zijn lid van een wandelclub en draaien hun kilometers in Vlaanderen vlot mee. “Maar we sukkelen ook een beetje met de gezondheid. Mijn enkels en Dirk z’n knieën willen niet altijd mee.”
Elke dag stond er een wandeling op het programma, telkens met keuze uit drie niveaus. “Je bepaalt dus zelf hoe moeilijk je het jezelf maakt. Dat vond ik echt een verademing. En alles werd voor ons georganiseerd. Die gemoedsrust neem ik er graag bij. Zelf een vakantie uitstippelen, dat doe ik niet graag.”
Ze begonnen voorzichtig met het laagste niveau. “Maar we schakelden ook al eens naar niveau twee. Dirk trok zelfs een keer mee met niveau drie. Zo hoef je als koppel niet per se dezelfde wandeling te doen. Ieder kiest zijn eigen niveau en tempo. Dat werkte perfect. Er waren nog koppels die zich opsplitsten. Dat kan gewoon. De sfeer is heel familiair. Iedereen wandelt graag en komt om te genieten. En je weet dat je in groep op reis gaat, dus sta je open voor nieuwe contacten en een babbel.”
De dagen begonnen vroeg. Voor het ontbijt werd in de ochtenddrukte de picknick klaargemaakt. Daarna vertrok de groep met de bus naar het startpunt. “Soms reden we twintig minuten, soms een uur. Meestal waren we tussen drie en vijf uur terug.”
Voor Erika kreeg elke wandeldag een vast slotakkoord. “Ik ben ook een zwemmer,” vertelt ze enthousiast. “Elke keer als ik terugkwam van het wandelen dook ik, hup, het meertje aan het hotel in. Dat vond ik gewoon zalig: zwemmen tussen de bergen.”
Hotel Mooswirt omschrijft Erika als “eenvoudig maar mooi, gezellig en proper. En het eten was lekker en de porties waren groot. Echt op z’n Oostenrijks. ’s Avonds was er altijd iets te doen, zoals een dansavond, een quiz of iets anders leuks. Heel laat werd het nooit, want de volgende ochtend moet je er weer vroeg uit.”
“Soms lag de moeilijkheid van niveau twee en drie dicht bij elkaar. De wandelaars van niveau drie vonden dat ze te snel terug waren, ze wilden het wat zwaarder. Als onze Belgische begeleiders dat aankaartten bij de Oostenrijkse berggidsen, had dat niet veel effect. Het is het enige minpunt dat ik kan bedenken. Voor de rest was het gewoon super.”
Wie kan beter thuisblijven? Ze lacht. “Mensen die niet graag lang op de bus zitten. We zijn ’s avonds vertrokken en waren er ’s morgens. Die eerste dag hebben we meteen een korte wandeling gemaakt en de berglucht diep opgesnoven.”